[Fic Yewook]Promise you(2)

posted on 16 Jul 2013 16:48 by beaujs13

 

 

 

Title : Promise you

Couple : Yesung x Ryeowook

Author : __nEowb

Note : อันนี้เป็นฟิคเย่เรียวที่จะเอาลง มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับชายรักชาย....ไม่เหมาะสมแก่เด็ก สตรีหรือผู้ใหญ่ทุกคนที่ไม่ชื่นชอบทางสายนี้ กรุณาอ่านคำเตือนดีๆ ถ้าไม่ชอบกรุณากด X จะเป็นพระคุณอย่างสูงเลยค่ะ แล้วก็ฟิคนี้ไรเตอร์ได้แรงบันดาลใจมาจากการที่เยซองกำลังจะเข้ากรม T^T ยังไงก็ฝากอ่านกันเยอะๆนะค่ะ

 

 

 

 

                “พี่เยซอง”

                เสียงหนึ่งขัดขึ้นขัดจังหวะที่ผมกำลังนั่งดราม่ากับตัวเองอยู่ โชคดีนะที่ในห้องของผม ไม่สิ ต้องบอกว่าห้องของพี่อีทึกต่างหาก มันกำลังถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด จึงทำให้ผู้มาใหม่เห็นใบหน้าผมที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาได้ไม่ชัดเจนนัก

                “ม...มีอะไรหรอ อุค?”

                “จะมัวนอนอีกนานไหมล่ะ?.....ออกไปกินข้าวได้แล้ว”

                “นายไม่โกรธพี่แล้วหรอ?”

                “ก็ถ้าโกรธจะเดินเข้ามาตามถึงที่แบบนี้ไหมเล่า ไปข้างนอกได้แล้ว อย่าขี้เกียจ!”

                รยออุคอมแก้มป่อง ก่อนจะเชิดหน้ามองไปทางอื่น ทำให้ผมคลี่ยิ้มออกมา พร้อมกับพยุงตัวกำลังจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาอีกคน แต่ก็ต้องชะงักลง.....เมื่อ.....

                “อ่อ....แล้วก่อนที่จะออกไปน่ะ อย่าน้ำตาแตกแบบนี้อีกล่ะ ‘น้ำตา’ น่ะมันไม่เหมาะกับพี่หรอกนะ”

                “.........”

                “หวา!! ทำอะไรน่ะ”

                มือเล็กของผมดึงอีกคนที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลนักให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด แล้วกระชับกอดคนตรงหน้าให้แน่นขึ้น กลิ่นอายหอมชวนน่าหลงใหลลอยมาแตะปลายจมูก จนผมอดไม่ได้ที่จะซุกไซร้ใบหน้าลงไปที่ซอกคอขาวนั้นเพื่อสูดกลิ่นจากคนตัวเล็กให้มากกว่าเดิม

                “ปล่อยสิ.......ทุกคนเขารอพี่อยู่ข้างนอกนะ”

                น่าแปลกถ้าเป็นปกติ รยออุคคงจะพยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมกอดของผมเพราะกลัวว่าเมมเบอร์ที่อยู่ข้างนอกจะเข้ามาเห็นเข้า แต่คราวนี้กลับไม่ทำอย่างนั้น เขาเพียงแค่ก้มหน้าไม่พูดอะไรพร้อมกับจับมือผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อยแทน

                “........”

                “พี่เยซอง.....ขอบคุณนะครับสำหรับความทรงจำดีๆที่ผ่านมา ขอบคุณที่คอยอยู่เคียงข้างผม”

                “.....ฮ่าๆ พูดอะไรของนายน่ะ.....”

                “ขอบคุณที่พี่รักผมมานานขนาดนี้......ขอบคุณจริงๆ”

                “เดี๋ยวก่อนสิ......”

                ผมพยายามแสร้งยิ้มออกมาพร้อมกับคลายอ้อมกอดแล้วจับไหล่ของอีกคนให้หันมาเผชิญหน้ากับผมตรงๆ สิ่งที่ผมเห็นในตอนนี้ก็คือใบหน้าหวานกำลังเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาที่ไหลลงมาโดยไม่มีทีท่าว่ามันจะหยุดไหลเลยสักนิด

                “ผมจะรอนะครับ แค่ 2 ปีเองเนอะ......”

รยออุคยิ้มทั้งน้ำตามาทางผม ก่อนที่จะขยับริมฝีปากเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ

                “ผมรอได้อยู่แล้ว.....เพราะงั้น....ฮึก....ฮือ”

                ผมเลื่อนมือหนาของตัวเองไปตรงใบหน้าหวานเพื่อเช็ดน้ำตาที่กำลังไหลอาบแก้มทั้งสองข้างอย่างนุ่มนวล ก่อนที่จะกดจูบลงไปที่ริมฝีปากแดงเอิบอิ่มอย่างแผ่วเบา ทีแรกดูคนตัวเล็กของจะสะดุ้งตกใจเล็กน้อยกับสัมผัสที่ผมมอบให้ แต่ไม่นานแขนเล็กก็เลื่อนมาโอบรอบคอผมแล้วจูบกลับอย่างเก้ๆกังๆตามประสาของเขา

                พวกเราจูบกันนานมาก จนเวลามันผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่แล้วนั้นเราก็ไม่ทราบ แต่ที่ผมรู้อยู่ตอนนี้คือผมอยากจะเก็บสัมผัสและกอดคนตรงหน้าผมให้นานที่สุดเท่านั้นผู้ชายธรรมดาคนนึงจะสามารถทำให้กับคนที่เขารักได้

                “พี่สัญญาครับ.....ว่าพี่จะรักและคิดถึงคนตัวเล็กของพี่ตลอดไป”

                “อ....อื้ม”

                ตอนนี้ใบหน้าที่เคยเศร้าหมองและเลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตานั้น บัดนี้มันได้กลับกลายเป็นรอยยิ้มอันสดใสที่คุ้นเคยอีกครั้ง

 

 

 

                “รยออุค”

                “ทำไมต้องให้พี่ปิดตาด้วยล่ะ??”

                ผมเอ่ยถามขึ้นมาขณะที่กำลังหลับตาปิดแน่น แล้วมีคนที่ตัวเล็กกว่าตรงหน้าจับมือพาเดินออกจากห้องเพื่อไม่ให้ผมเผลอชนทำอะไรเสียหายเข้า

                “ผมบอกให้หลับก็หลับไปเถอะครับ เอ้า! ถึงแล้ว”

                ผมยืนหยุดอยู่กับที่ ซึ่งถ้าจากที่ผมคาดเดาแล้วมันคงจะเป็นห้องนั่งเล่นแน่ๆ แต่บรรยากาศรอบข้างของผมนี่สิครับ ทำไมอยู่ดีๆห้องนี้มันถึงได้เงียบราวกับว่าไม่มีใครอยู่แบบนี้ล่ะ?? ทั้งๆที่เมื่อกี้ผมได้ยินเสียงเมมเบอร์คุยกันโหวกเหวกโวยวายกันอยู่เลย

                แล้วรยออุคล่ะ? รยออุคไปไหน .....แต่ก่อนที่ผมจะได้ถามอะไรออกมา

                “ลืมตาได้แล้วครับ”

                “.........”

                ผมลืมตาขึ้นตามคำบอกของอีกคน แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งตกใจอยู่ไม่น้อย เมื่อพบว่าผมกำลังอยู่ท่ามกลางเหล่าเมมเบอร์ทุกคนที่กำลังรายล้อมผมอยู่ (อย่างกับผมไปทำความผิดมายังไงยังงั้น)

  "แหม ไม่มาซะพรุ่งนี้เช้าเลยล่ะ"

  เจ้าไก่เอ่ยปากแซวรยออุคที่กำลังหน้าแดงก่ำเป็นลูกมะเขือเทศ ก่อนจะแสร้งทำเป็นโวยวายเบี่ยงเบนความสนใจแทน กลายเป็นว่ารยออุคเรียกเสียงหัวเราะจากเมมเบอร์ทุกคนโดยที่เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจซะงั้น

  "ไม่ต้องมาแซวผมเลย ทีพี่ล่ะ" รยออุคยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมกับกอดอกเชิดหน้าขึ้นอย่้างมีชัยเหนือกว่า ทำเอาเจ้าไก่ได้แต่ร้อนรนแล้วเป็นฝ่ายโวยวายออกมาบ้าง

  "อ....อะไร ฉันทำไม!!"

  "ก็เมื่อวานที่พี่ไปเที่ยวกับพี่่ซีวอนที่ห้างเมียนดง แล้วพี่ก็ให้พี่ซีวอน อุ๊บ!"

  "ห้ามพูดนะเว้ย!!"

  ฮยอกแจโวยวายออกมาเหมือนเด็กๆ พร้อมกับปรี่เข้าไปปิดปากคนตัวเล็กของผมเพื่อไม่ให้พูดอะไรบางอย่างออกมา

  "อะไรกันน่ะ?! พวกนายเมื่อวานไปทำอะไรกันมา" ซองมินเอ่ยขึ้นมาบ้างหลังจากที่เงียบไปนาน

  "นั่นสิ" คยูเสริมขึ้นมาบ้าง หลังจากเห็นว่าฮยอกแจไม่ยอมตอบอะไร แต่พอมักเน่ของเราจะหันไปถามซีวอน อยู่ดีๆซีวอนของเราก็หลบลี้หนีภัยไปอยู่ข้างฮยอกแจซะแล้ว - - เอ๊ะ? เจ้าสองคนนี้มันจะชักยังไงๆแล้วนะ

  "ป่าวสักหน่อย ไม่มีอะไรทั้งน๊านนนน~"

  แหน่ะ เสียงสูงอีก.......ทั้งสองคนนี้ทำตัวมีลับลมคมใน จนทำเอาทุกคนสงสัยกันไปหมด รวมถึงผมด้วย แต่ที่ผมสงสัยน่ะ มันไม่ใช่เรื่องฮยอกแจกับซีวอนหรอกนะครับ .....

  แต่มันเป็นเรื่องที่ว่า จะเรียกผมมายืนตรงนี้ทำไมมิทราบ!!

                “เอานะทุกคน”

                ชินดงเป็นตะโกนออกมาพร้อมกับรอยยิ้ม ทำให้ทุกคนที่ดูท่าจะออกทะเลไปไกลสะดุ้งแล้วทำหน้าเหมือนกับว่ามีภารกิจต้องทำอยู่ นั่นยิ่งทำให้ผมงุนงงหนักยิ่งกว่าเดิมว่าเจ้าเด็กพวกนี้กำลังจะทำอะไรกัน?

 

 

 

 

                “WE ARE SUPER JUNIOR, THE LAST MAN STANDING!!”

 

 

 

 

 

                ทุกคนตะโกนออกมาพร้อมกันด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ทำเอาผมซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก ผมคลี่ยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่แล้วเรื่องน่าดีใจมันก็ไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้นสิครับ.....เมื่อเจ้าม้าน้อยซีวอนของเราสะกิดให้ผมเปิดทวิตเตอร์ดู และทันทีที่ผมเปิดดู มันก็มีข้อความมากมายที่เมนชั่นมาถึงผม อีกทั้งยังมีโปรเจคอีกมากมายที่ส่งมาในกล่องเมนชั่นของผม(ไม่รวมรูปทำร้ายก่อนผมเข้ากรมนะครับ - -)

                “@ELFFLE  : We wait for you OPPA”

                “@SJOPPA  :  เจ้าชายเซลก้ารีบๆกลับมานะ”

                “@__Owww :  TT0TT”

                อ่า นี่พวกเขากะจะแกล้งคนแก่แบบผมเล่นหรอครับเนี่ย? เซอร์ไพรส์กันแบบนี้มันไม่ดีต่อคนที่หัวใจอ่อนแอแบบผมนะครับ J

                ผมสูดหายใจเข้าลึกๆก่อนที่จะตะโกนออกมาอย่างสุดเสียง

 

 

 

 

 

                “ผม คิม จงอุน นักร้องวง ซูเปอร์จูเนียร์ พร้อมไปรับใช้ชาติแล้วครับผม!!”

 

 

 

 

 

 

 ****************************************************************************

                อ่า ในที่สุดตอนจบของเรื่อง Promise ก็เขียนเสร็จสักทีหลังจากที่เราดองไปนานประมาณชาติเศษๆได้(เว่อร์ไป) >[]< ตอนแรกเรากะจะไม่อัพด้วยซ้ำ ด้วยเกรงว่ายังไม่มีอารมณ์แต่ง แต่พอวันนี้อารมณ์ไม่ค่อยดีปุ๊บ มีอารมณ์แต่งเฉยเลยจ้า TTxTT เอ๊ะ?? ยังไงหนอ?? ขอโทษปล่อยให้คั่งค้างไว้นาน ยังไงก็ฝากอ่านกันเยอะๆด้วยนะค่ะ // อยากจะมุบมิบกรุบกริบคลุคลิสักหน่อยว่า แอบแต่งตอนช่วงที่กำลังสอบอยู่จ้า ฮ่าๆๆ เก่งที่สุดเลย หนังสงหนังสือไม่เคยแตะ เล่นแต่คอม :P ช่างมันเถอะ ไปดีกว่า ไว้จะอัพนิยายลงเยอะ ฮุๆๆๆ~

edit @ 16 Jul 2013 17:49:05 by __nEowb

Comment

Comment:

Tweet