ก่อนจะคลิกเข้ามาอ่าน โปรดอ่านค่ะ!!


 

ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับ 'ชายรักชาย'


 

เป็นคู่ที่คนเขียนมโนและนึกภาพขึ้นมาเอง

 

'ไม่ชอบคู่นี้ ไม่เป็นไรค่ะ'


 

มีเนื้อหาบางส่วนที่คนไม่ชอบ 'NC' ไม่ควรอ่าน


 

เราแจ้งให้ทราบแล้วนะค่ะ!! ไม่ชอบไม่ต้องอ่าน


 

กดออก จบค่ะ!!

 

 


 

 

 

 

 

Fic wonhae [SF]

 

ฉันไม่ใช่ผู้วิเศษ................  ที่จะเสกปราสาทงามให้เธอ

 

ไม่มีฤทธิ์เดช..................... ไม่มีราชรถเลิศเลอ

 

แต่ฉันมีใจพิเศษ................ จะพาเธอผ่านคืนนี้ไป

 

ฉันเป็นเพียงผู้ชาย............. คนนี้ที่มีใจมั่นรักเธอ

 

ภายในห้องนอนสุดหรูขนาดใหญ่ของโรงแรมดุสิตธานี ที่ซึ่งมีศิลปินและคนดังหลายๆคนเข้ามาพักและเช็กอินอยู่บ่อยๆ ในช่วงก่อนจัดคอนเสิร์ตหรือช่วงวันหยุดยาว

ปรากฏให้เห็นร่างของคนสองคนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงขนาดไม่กว้างมากนัก แต่ก็พอจะนอนได้สองคนอย่างสบาย ไม่เบียดกัน ซึ่งคนสองคนที่ว่านั้นก็เป็นใครไม่ได้นอกเสียจาก

 

ชเว ซีวอน........ 

 

และ ลี ทงเฮ......

 


“ทงเฮ”

            ซีวอนเอ่ยเรียกชื่อคนหน้าหวานที่กำลังนอนดูหนังอยู่ข้างๆ

            “อะไรหรอ?”

            ทงเฮละสายตาจากโทรทัศน์จอแบนสีดำที่กำลังฉายหนังเรื่องโปรดอยู่ แล้วค่อยหันมาเอียงคอถามหนุ่มร่างสูงด้วยความสงสัย

            “ทำไมมานอนห้องฉันล่ะ?”

            คนร่างสูงเลิกคิ้วถาม.....เพราะความจริงแล้วเขากับทงเฮต้องนอนคนละห้องกัน แต่ไม่รู้ เจ้าปลาน้อยจอมซนของเขานึกคึกอะไรขึ้นมา อยู่ๆก็เดินมาเคาะประตูห้องของเขา พอเขาเปิดประตูให้ ก็เดินเข้ามาในห้องเฉยเลย ทั้งยังลงไปนอนบนเตียงเขาโดยไม่มีทีท่าว่าจะลุกกลับห้องตัวเองไปเสียด้วย

            “ก็อยากนอนด้วย.......ทำไม?? นอนกับนายไม่ได้หรอไง”

            คนหน้าหวานทำหน้ามุ่ย จากที่นอนอยู่ก็เปลี่ยนมานั่งแล้วใช้สายตากลมโตจ้องหน้าร่างสูงอย่างเคืองๆแทน.....คนเขาอุตส่าห์มาหาถึงที่กลับมาถามแบบนี้ มันน่าโมโหจริงๆ.....

            “ก็ป่าว.....ฉันก็นึกว่านายยังงอนฉันอยู่เท่านั้นเอง”

            “เฮอะ!”

            ตอนแรกก็ว่าจะหายงอนแล้วล่ะ ถึงได้เดินมาง้อถึงที่แบบนี้อ่ะ!! รู้งี้ไม่มาหาไอ้ซิมบ้านี่ดีกว่า.....ทงเฮอมแก้มป่องแล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

            “อ่า ทงเฮอ่า.....ฉันขอโทษ”

            ซีวอนเอ่ยออกมาพลางสวมกอดคนร่างเล็กจากด้านหลัง เมื่อเห็นว่าตัวเองทำอะไรพลาดไปเสียแล้ว ส่วนคนที่อยู่ในอ้อมกอดน่ะหรอ? ก็ทำได้แต่ดิ้นขลุกๆขยับตัวหนีห่างจากแขนแกร่งที่กำลังโอบรอบตัวเขาอยู่ไม่ได้เท่านั้นเอง

            “ไม่ต้องเลย....ปล่อยๆๆๆ ฉันไม่อยากพูดกับนายแล่ว!!”

              ยิ่งทงเฮดิ้นมากขึ้น ซีวอนก็ยิ่งกระชับกอดให้แน่นขึ้นเช่นกัน.....ท้ายที่สุด ทงเฮก็ต้องยอมจำนน นั่งอยู่เฉยๆ เพราะรู้ว่าดิ้นไปให้ตายก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี ทั้งยังเสียแรง เสียเวลาอีกตะหาก

            “เฮ้อ.....ทำไมนายดื้อขึ้นทุกวันเลยล่ะเนี่ย?”

            ซีวอนระบายยิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นคนในอ้อมกอดยอมอยู่นิ่งๆ ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่แล้วนะ...........ที่เขาไม่ได้กอดคนที่เขารักไว้แบบนี้ สัมผัสอุ่นๆที่เขาโหยหาถึงมันอยู่เป็นประจำ

 

            คนตัวเล็กของเขาจะรู้บ้างไหมนะ??

 

 

            ว่ามีผู้ชายธรรมดาคนนึง..............คิดถึงเขาอยู่ทุกวัน จนแทบจะเป็นบ้าได้อยู่แล้ว

 

 

            “ถ้าดื้อมากนักก็ไปรักคนอื่นเลยสิ! ”

            “ไม่เอาหรอก เพราะว่าฉันรักเด็กดื้อ”

            “บ.....บ้า!!”

            ใบหน้าหวานระเรื่อขึ้นสีแดงเล็กน้อย แต่ก็พยายามเก็บอาการ ทั้งๆที่ตอนนี้หัวใจของเขาเต้นระรัวซะจนจะหลุดออกมาอยู่แล้ว.....ทุกทีเลยอ่า เวลาหมอนี่ปากหวานทีไร ฉันต้องหวั่นไหวทุกที!!

           

 

            เวลาผ่านไปเนิ่นนาน......ไม่มีเสียงบ่น ไม่มีเสียงโวยวายใสๆจากคนตัวเล็ก ไม่มีแม้กระทั่งเสียงจากโทรทัศน์จอแบนสุดหรู จะมีก็แต่เสียงลมหายใจเท่านั้นที่ดังก้องไปทั่วห้องเท่านั้น บอกได้คำเดียวว่า............ มันเงียบจริงๆ

            มันเงียบมากจนซีวอนนึกแอบสงสัยว่าคนตัวเล็กของเขานอนหลับไปรึยัง?? ดงเฮยิ่งเป็นคนหลับง่ายอยู่ด้วย เขาเลยตัดสินใจจะทำลายบรรยากาศเงียบๆแบบนี้

            “ขอโทษนะ....”

            คนร่างสูงซุกหน้าลงกับไหล่เล็ก พลางสูดกลิ่นอายหอมๆที่ลอยมากระทบกับจมูกโด่งสันได้รูป

            “ขอโทษเรื่องอะไรน่ะ??”

            อ่า.....โชคดีจัง ทงเฮยังไม่หลับ.... ใบหน้าคมระบายยิ้มพร้อมกับกระชับกอดให้แน่นขึ้นราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไปอย่างนั้นแหละ

.......อุ่นจัง......... มันแน่นมากเสียจนคนตัวเล็กสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดจากอีกฝ่าย แต่น่าแปลก ถึงแม้ว่าอ้อมกอดนี้มันจะรัดแน่นมากแค่ไหน แต่ทงเฮกลับไม่รู้สึกอึดอัดเลยสักนิด ทั้งยังไม่อยากให้ร่างสูงคลายอ้อมกอดนี้ด้วยซ้ำไป ทงเฮก็ระบายยิ้มหวานออกมา ก่อนจะเอนหลังพิงกับหน้าอกแกร่ง แล้วจับมือหนาขึ้นมาเล่นอย่างนึกสนุด

            “ก็เรื่องนั้นไง....เรื่องที่ฉันเอาพวงกุญแจที่นายให้ฉันไปให้แฟนคลับน่ะ นายอุตส่าห์ซื้อให้ฉันแท้ๆ”

            ซีวอนนึกไปถึงพวงกุญแจรูปสิงโตที่ทงเฮเอามาให้เขา หลังจากที่ไปเดินซื้อของที่ตลาดน้ำใกล้ๆ.....คิดๆดูแล้ว เขานี่เป็นคนที่แย่จริงๆ ทงเฮซื้อของมาให้เขาแท้ๆ แทนที่จะเก็บรักษาไว้ดีๆ กลับเอาไปให้คนอื่นซะงั้น ก็สมควรแล้วล่ะ ที่จะถูกทงเฮงอน

           

            แต่ผิดคาด

 

 

            “ไม่เห็นเป็นไรเลย ให้พวงกุญแจนั่นกับแฟนคลับที่รักพวกเราน่ะ นายจะให้เขาไปก็ถูกแล้ว...อีกอย่างฉันไม่ได้เป็นคนใจแคบขนาดนั้นสักหน่อย”

            ทงเฮยักไหล่น้อยๆ ทำเอาคนร่างสูงที่มองอยู่ด้านหลังต้องขมวดคิ้วเป็นปมแน่นแล้วเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยในใจออกมาแทน

            “นายไม่ได้งอนฉันเรื่องนี้หรอ??”

            “หา?? ใครบอกว่าฉันงอนนายเรื่องนี้กัน”

            “ก็มัน.....” ซีวอนเว้นช่วงระยะสักพัก ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง “แล้วสรุป นายงอนฉันเรื่องอะไรกันแน่??”

            “..........”

            อึก! ไอ้บ้ามาถามอะไรตอนนี้เล่า~ .........ทงเฮไม่ยอมตอบ เขาทำเพียงแค่ก้มหน้าลงเล่นมือของซีวอน แล้วทำเป็นไม่สนใจคำถามนั้นแทน

“ทงเฮ.....”

ซีวอนคลายอ้อมกอด พลางจับไหล่อีกคนให้หันหน้ามาหาเขา มือหนาจับปลายคางอีกคนให้เชิดขึ้น แล้วสบตากับดวงตากลมโตที่มักจะแสดงถึงความซุกซนราวกับเด็กๆอยู่ตลอดเวลาอย่างจงใจ

“อะไรเล่า!”

ทงเฮสะบัดมือของซีวอนออกด้วยใบหน้าที่ระเรื่อสีแดงจัด เขาเบ้ปากน้อยๆแล้วก้มหน้าลงอีกครั้ง ไม่กล้าสบดวงตาคม

“ก็บอกมาสิ ว่างอนเรื่องอะไร ฉันจะได้ง้อนายถูก”

“..............”

“นายจะยอมบอกไหม?”

“...............” ใครจะยอมบอก

“ทงเฮ......”

“...............” ไม่ต้องมาทำเป็นเก๊กเสียงเข้มเลยนะ ไอ้ซิมบ้า!

“โอเค จะไม่ยอมบอกใช่มั้ย??”

“...............” ทงเฮพยักหน้ารัวๆ

“ถ้าไม่ยอมบอก ฉันจะปล้ำนาย!!

“เฮ้ย!!”

ทงเฮอุทานออกมาเสียงดังลั่น.....เพราะถ้าเป็นเรื่องลามก หื่นกามแบบนี้นะ ซีวอนมักจะเป็นคนที่พูดจริงทำจริงเสมอแหละ .......แม่จ๋าช่วยด๊องด้วย T^T นู๋จะโดนมันปล้ำแล้วง่ะ!!

ไม่รีรอให้เสียเวลา ซีวอนดันร่างเล็กให้นอนราบลงกับเตียงแล้วขึ้นคร่อมทันที ทำเอาคนตัวเล็กที่อยู่ข้างล่างต้องเบิกตากว้างมองดูอย่างตกใจ

“อื้อ.....ไม่เอา ซีวอน”

มือเล็กพยายามดันหน้าอกแกร่งให้ถอยออก แต่มีหรือซีวอนคนนี้จะยอม เขาจัดการรวบมือเล็กไว้เหนือศีรษะก่อนที่จะก้มลงสูดกลิ่นหอมจางๆจากซอกคอขาว

 

ยิ่งขัดขืน......ก็เหมือนกับยิ่งพยายามจะยั่วเขานั่นแหละ

 

“ซืวอน......” ทงเฮเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา....ใช้ไม้แข็งไม่ได้ ก็ต้องใช้ไม้อ่อนล่ะ ขัดขืนไปก็มีแต่จะโดนไอ้ซิมบ้าจอมหื่นนี่ปู้ยี้ปู้ยำก่อนกลับโซลเท่านั้นแหละ นู๋ด๊องเศร้า

“จะยอมบอกได้ยังครับ เด็กดื้อ?”ซีวอนเลื่อนหน้าออกจากซอกคอขาวอย่างเสียดาย ก่อนจะหันมาระบายยิ้มตรงมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ให้คนตัวเล็กแทน

“........” โดนหมอนี่แกล้งอีกแล้วสิ  “ยอมบอกก็ได้......แต่ลุกออกไปก่อนสิ”ทงเฮหอมแก้มซีวอนไปฟอดใหญ่ หวังให้คนร่างสูงใจอ่อนลงบ้าง ซึ่งมันก็เป็นไปตามคาด

“ก็ได้”

ซีวอนขยับตัวลุกออกจากร่างเล็ก แล้วลงไปนั่งบนเตียง เห็นดังนั้น.....ทงเฮก็คลี่ยิ้มกว้าง ขยับตัวลุกขึ้นมานั่งคร่อมตักซีวอนด้วยท่าทางออดอ้อนทันที.....เพราะทงเฮรู้ดีว่า ซีวอนชอบให้เขาเป็นเด็กขี้อ้อนแบบนี้ คิคิ

“สรุปว่านายงอนฉันเรื่องอะไร??”

พอซีวอนเห็นท่าทีน่ารักๆจากคนตัวเล็กของเขาแบบนี้ เขาก็ทำได้แค่ลอบถอนหายใจออกมาพร้อมกับส่ายหน้าเบาๆเท่านั้นเอง .....นายก็รู้ ว่าฉันเจอท่าทีแบบนี้ของนายทีไร ฉันต้องยอมแพ้นายทุกที(แพ้ใจนีโม่อ่ะดิ กิ๊วๆ)

“ก็......นายอ่ะ มัวแต่ทำงานๆๆ ฉันโทรไปหาก็ไม่ยอมรับ แถมนะพอเจอหน้ากันแทนที่จะบอกคิดถึง......กลับไม่พูดอะไรเลย ทำเป็นไม่สนใจฉันอีก แบบนี้มันน่างอนไหมล่ะ?” หลังจากที่ริมฝีปากบางเอิบอิ่มระบายความในใจออกมาจนหมดแล้ว ทงเฮก็เลิกคิ้วถาม แต่ซีวอนกลับหัวเราะออกมาซะงั้น

 

“ฮ่าๆ”

“หัวเราะอะไรน่ะ! ไอ้บ้า”คนตัวเล็กกำมัดแล้วแล้วทุบที่หน้าอกแกร่งเบาๆ

“ที่แท้นายก็งอนฉันเรื่องนั้นเองหรอ? น่ารักจริงๆเลยนะ”

“งื้อ ไม่ต้องเลย -//- ไม่ต้องมาปากหวานเลย”

“ชิมแล้วหรอไง ถึงได้รู้ว่าหวานน่ะ?” ซีวอนเลียใบหูอีกคนเบาๆ

“ก็ชิมอยู่ทุกวัน”

ทงเฮยิ้มหวาน แล้วกัดปากยั่วอีกคน ก่อนจะโอบแขนไปที่รอบคอร่างสูง แล้วกดจูบริมฝีปากหนาเบาๆ

 

 

คิดถึงจัง 

 

 

“อ...อืม”

ซีวอนครางเสียงออกมาทุ้มต่ำ พลางใช้ปลายลิ้นหนาเลียตามริมฝีปากแดงเอิบอิ่มได้รูป ก่อนจะสอดปลายลิ้นเข้าไปในโพรงปากคนตัวเล็กเพื่อลิ้มลองความหวานภายใน ซึ่งคนตัวเล็กก็ไม่ขัดขืน เผยอปากน้อยๆรับลิ้นอีกคนเข้ามา

ลิ้นหนาไล่เลียไปตามเรียงฟันสวย พร้อมกับสอดมือเข้าไปลูบไล้หน้าท้องแบนราบใต้เสื้อผ้าที่สวมทับปิดผิวกายขาว ทำเอาคนตัวเล็กต้องรู้สึกเสียววูบแล้วครางเสียงหวานเล็ดลอดออกมา

“อ๊า...อ...อื้ม”

ทงเฮครางเสียงออกมาได้ย่างยากลำบาก เพราะคนร่างสูงเริ่มนึกสนุด ทั้งลิ้นทั้งมือซุกซนไปทั่ว....ปลายลิ้นหนาเลียไปที่ปลายลิ้นเล็กอย่างช่ำชอง ก่อนจะดูดดึงปลายลิ้นเล็กเล่นเบาๆ แล้วเกี่ยวปลายลิ้นไว้หลวมๆ

“ซี....วอน....อื้อ”

ทงเฮเผยอปากเพื่อรับอากาศสูดเข้าปอด....ให้ตายซะเถอะ คนอะไร จูบเก่งเป็นบ้า....น้ำเหลวใสๆไหลย้อยลงมาตรงมุมปากคนตัวเล็กนั้นชวนให้เซ็กซี่ไม่น้อย ซีวอนเลยจัดการเลียเข้าปากแล้วจูบต่อทันที โดยไม่รอให้ทงเฮหายใจได้ทั่วปอด

“อือ....”

ริมฝีปากบางบดจูบกลับแล้วขยับตัวเบียดร่างสูง พร้อมกับกระชับแขนเล็กโอบรอบคอร่างสูงให้แน่นขึ้น.....ตอนนี้ปลายลิ้นของทั้งคู่เกี่ยวพันกันเสียจนดูไม่ออกว่าลิ้นไหนเป็นลิ้นของใคร

“ซ.....ซีวอน....หายใจ....อือ....ม....ไม่....ออก”

เมื่อได้ยินเสียงคนร่างเล็ก ร่างสูงก็ต้องผละจูบออกอย่างเสียดาย

“แฮ่กๆ”

คนร่างเล็กหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหอบยิ่งกว่าวิ่งมาราธอน เขาสูดอากาศเข้าไปจนเต็มปอดจนรู้สึกว่าลมหายใจกลับมาสม่ำเสมอแล้ว ทงเฮก็ปรือตามองร่างสูงแล้วเบ้ปากใส่

“ก็รู้ว่าหายใจไม่ออก”

“ก็คนมันคิดถึงนี่น่า”

ซีวอนประดับรอยยิ้มหล่อไว้บนใบหน้า ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อคนตัวเล็กออกทีละเม็ด.....ตั้งแต่เม็ดบนไล่ลงมาเม็ดที่สอง....ลงมาเรื่อยๆ จนถึงเม็ดสุดท้าย

เสื้อตัวบางเมื่อถูกปลดกระดุมออกจนหมด ก็เผยให้เห็นผิวกายสีขาวนวลน่าหลงใหล ทั้งยังยอดอกสีชมพูน่าลิ้มลองนั่นอีก ถ้าใครมาเห็นต่างก็ต้องกลืนน้ำลายด้วยความอยากกันทั้งนั้น ไม่เว้นแม้กระทั่งพ่อม้าหนุ่มคนนี้

“อึก...” ซีวอนกลืนน้ำลายทันทีที่สายตาคมจ้องไปที่หน้าอกขาวพร้อมกับยอดอกสีชมพู.....ทำไม ทงเฮถึงเซ็กซี่ได้ขนาดนี้นะ?.....

“น้ำลายจะหกแล่ว!”

ทงเฮหัวเราะคิกคักเมื่อเห็นใบหน้าหื่นๆของคนตรงหน้า ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามแผงอกคนร่างสูงก่อนจะจิ้มลงเบาๆตรงหน้าอกข้างซ้าย

“รู้นะว่าคิดอะไรอยู่?”

ทงเฮกัดปากยั่ว ก่อนจะค่อยๆถอดเสื้อตัวบางของตัวเองออก เผยให้เห็นผิวขาวและส่วนต่างๆของร่างกายได้ชัดเจนมากขึ้น ดวงตากลมโตลอบมองคนร่างสูงเล็กน้อย

“อยากชิมตรงนี้ล่ะสิ”

นิ้วเรียวยกขึ้นมาขยี้ยอดอกตัวเองเบาๆเรียกความเสียว พร้อมกับเชิดหน้าครางเสียงหวานเรียกชื่ออีกคน

“อ๊า~....ซีวอน”

ซีวอนมองภาพตรงหน้าแล้วแทบจะคลั่ง.....นายอย่ายั่วฉันแบบนี้สิ ทงเฮ.....เขาผลักคนร่างเล็กให้นอนราบลงกับเตียงนุ่มที่กำลังยวบไปตามน้ำหนักของคนสองคน

“หื้อ? จะทำอะไรหรอ?”

ทงเฮมองซีวอนอย่างไร้เดียงสา เมื่อเห็นว่าซีวอนกำลังขึ้นมาคร่อมตนอีกครั้งแถมครั้งนี้ซีวอนยังถอดเสื้อออกเผยให้เห็นหน้าอกแกร่งและซิกแพ็คตรงหน้าท้องที่เพิ่มความกำยำนั่นอีก

“จะยั่วกันหรอ?”

ซีวอนยิ้มตรงมุมปาก ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปไซร้ซอกคอขาว พลางสูดกลิ้นอายหอมๆที่ไม่ว่าจะดมเมื่อไหร่ก็ไม่มีวันเบื่อ

“อื้อ....ป่าวนะ”

ดงเฮเอียงใบหน้าให้คนร่างสูงทำได้ถนัดมากขึ้น ปลายลนิ้วเรียวไล้วนไปที่แผ่นหลังของอีกคน ก่อนจะเปลี่ยนมาใช้มือดึงขอบกางเกงอีกคนลงช้าๆ

“รีบหรอครับ?”

คนร่างสูงขบเม้มฟันลงแรงๆตรงซอกคอขาวเพื่อทำรอยสีแดงแสดงความเป็นเจ้าของไว้จนทั่ว หลังจากที่ทำจนสมใจแล้ว เขาก็เลื่อนใบหน้าไปพรหมจูบทำรอยรักไว้ตามไหล่เล็ก แล้วไล่ๆลงมาเรื่อยจนถึงยอดอก

“อ๊า...อื้อ....ป่าวสักหน่อย”

เสียงกระเซ่าหวานๆลอยกระทบหูเขา เมื่อซีวอนเริ่มรุกรานคนตัวเล็กด้วยการดูดดึงยอดอกสีชมพูที่ตั้งชูชันพร้อมกับขบเม้มฟันลงไปด้วยแรงๆ หวังจะกระตุ้นให้ทงเฮเกิดอารมณ์

ทงเฮจิกเล็บลงกับเตียงเพื่อระบายความเสียว ปลายเท้าเกร็งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตั้งขาขึ้นเป็นรูปตัว M แล้วอ้าขาออกกว้างๆ

“ตัวนายหว๊านหวานนะ ทงเฮ ฉันล่ะอดใจไม่อยู่จริงๆ”

ซีวอนเลื่อนใบหน้าลงมาถึงหน้าท้องแบนราบ เขาใช้ปลายลิ้นหนาลากเบาๆ ก่อนจะถอดกางเกงคนตัวเล็กออก เผยให้เห็นสิ่งที่กำลังโป่งพองนูนโดยมีบ็อกเซอร์บดบังไว้อยู่

คนร่างสูงยิ้มน้อยๆ ริมฝีปากหนาพรมหจูบลงเบาๆ ทำเอาคนร่างเล็กที่อยู่ข้างใต้ต้องบิดกายเร้าเพราะความร้อนที่สุมอยู่ในร่างกายกำลังสูงขึ้นเรื่อยๆ

“อ๊า....ซีวอน อย่า....”

“แต่ตรงนี้ของนายมันกำลังต้องการฉันแหน่ะ ทงเฮ”

ซีวอนถอดบ็อกเซอร์ตัวจิ๋วของทงเฮออกแล้วโยนทิ้งไปที่พื้น พร้อมกับจ้องมองไปยังแก่นกายของร่างเล็กที่กำลังตั้งชูชันด้วยความต้องการ.....ยิ่งซีวอนจ้องมัน ก็ยิ่งทำให้ทงเฮรู้สึกอาย

“จ้องอยู่ได้!”

ทงเฮโวยวายเบาๆ ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่แดงก่ำของตัวเอง

“อยากให้ทำอย่างอื่น มากกว่าจ้องงั้นสิ”

ปากหนาครอบลงไปที่แก่นกายร้อน ปลายลิ้นค่อยๆไล่เลียตั้งแต่ส่วนโคนจนถึงส่วนปลาย เขาขบเม้มฟันลงแรงๆจนทงเฮต้องสะดุ้งตัวหวีดร้อง แล้วกัดปากแน่นกลั้นเสียงครางของตัวเองเพราะกลัวคนข้างนอกจะได้ยิน

“กลั้นเสียงไว้ทำไมล่ะ ไม่มีใครได้ยินหรอก”

ซีวอนดูดดึงหนักๆ พร้อมกับรูดขึ้นลงช้าๆอย่างแผ่วเบาแล้วค่อยเร่งจังหวะให้เร็วและถี่ขึ้นราวกับต้องการจะแกล้งอีกคน ไม่นานคนร่างเล็กก็กลั้นเสียงครางไว้ไม่ไหว พร้อมทั้งขยับสะโพกมนขึ้นรับสัมผัสจากอีกคน

“อ๊ะๆ.....ซีวอนเร็วอีก”

ตอนนี้ทงเฮไม่คิดจะอายอะไรอีกแล้ว ก็ในเมื่อตอนนี้เขาต้องการซีวอนมากกว่าที่จะมาอายนี่น่า.....เขากำผ้าปูที่นอนไว้เสียแน่น จนมันยับยู่ยี่ไปหมด

“อื้ม”

ซีวอนตวัดปลายลิ้นตรงส่วนปลายที่เริ่มมีน้ำสีขาวขุ่นปริ่มออกมา.....แต่เขาก็หยุดการกระทำนั้นเอาเสียดื้อๆ ทงเฮเลยต้องปรือตามองอีกคนด้วยความอึดอัดตรงส่วนอ่อนไหวที่ไม่สามารถปลดปล่อยออกมาได้

“ซีวอน....ห...หยุดทำไมอ่า~”

“ให้นายถึงก่อนแบบนั้นก็ขี้โกงแย่สิ”

มือหนาถอดบ็อกเซอร์ของตัวเองออกบ้าง เผยให้เห็นแก่นกายใหญ่ที่กำลังแข็งขืนเต็มที่ ทงเฮต้องเบิกตากว้างมองอย่างตกใจ....เพราะขนาดของมันใหญ่กว่าคราวที่แล้วที่มีอะไรกันเสียอีก

“ทำไมซีวอนน้อยมันใหญ่ขึ้นล่ะเนี่ย?”

ทงเฮใช้ปลายเท้าเขี่ยที่แก่นกายร้อนอีกคนเบาๆหวังกระตุ้นให้มันขยายใหญ่กว่านี้

“ก็เพราะว่าไม่ได้ใช้มันมานานไงครับ”

“เหอะ!คงเชื่อหรอก มีสาวๆสวยๆตั้งมากมายไม่ใช่หรอไง นายน่ะ”

ทงเฮยู่ปาก


.....ไม่ว่าจะมองกี่ทีก็น่ารัก.....ซีวอนคลี่ยิ้มน้อยๆ

 

“ไม่เคยมีเลยต่างหาก ตั้งแต่มีนายฉันก็.....รักและคิดถึงนายเพียงคนเดียว”

“แหวะ!.....คงเชื่อหรอก” ทงเฮทำท่าจะอ้วก แต่ก็ลอบยิ้มเล็กยิ้มน้อยอยู่คนเดียว.....ไอ้บ้า แบบนี้ฉันก็ยิ่งรักนายจนถอนตัวไม่ขึ้นอ่ะดิ.....

“จะลองดูไหมล่ะ?....ว่าฉันพูดจริงรึป่าว”

ซีวอนเอื้อมมือไปหยิบเจลหล่อลื่นข้างๆโต๊ะที่เขาเตรียมเอาไว้ก่อนหน้านี้มาทางที่แก่นกายตัวเองพร้อมกับรูดขึ้นลงให้แข็งตัวเตรียมพร้อมที่จะใช้งาน พลางยึดขาคนตัวเล็กที่เตรียมตั้งท่าจะหนีไว้

“อ....อย่าบอกนะว่าจะใส่ทั้งแบบนี้น่ะ”

ทงเฮชี้ไปที่แก่นกายใหญ่อย่างหวาดๆ ถึงแม้ว่าซีวอนกับทงเฮจะไม่ได้มีอะไรกันเป็นครั้งแรก แต่ด้วยความที่ห่างหายจากกิจกรรมบนเตียงกันไปนาน ทั้งขนาดของเจ้าซีวอนน้อยนี่ยังใหญ่กว่าเดิมอีก.....ทงเฮล่ะกลัวจริงๆ

“ก็ใช่น่ะสิคร้าบ ไม่ต้องกลัวเจ็บนะ”

ซีวอนก้มลงไปจูบที่หน้าผากมนเบาๆ พลางสอดนิ้วเรียวเข้าทางช่องทางเข้าที่กำลังเต้นตุบๆราวกับต้องการจะเชิญชวนให้เข้าไปสัมผัสด้านใน

“อ๊ะ!”

ด้วยความที่ซีวอนสอดนิ้วเข้ามาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ทำให้คนตัวเล็กต้องครางเสียงออกมาอย่างตกใจแล้วตอดรัดนิ้วเรียวของอีกฝ่ายจนขยับลำบาก


.....แค่นิ้วเดียวก็คับขนาดนี้แล้วหรอ?......ซีวอนยิ้มอย่างพอใจ

 

“อย่าเกร็งสิครับคนดี”

ซีวอนขยับเข้าออกช้าๆเพื่อคนหน้าหวานชินกับสัมผัสที่เข้ามอบให้ ก่อนจะเพิ่มจำนวนนิ้ว จากหนึ่งเป็นสอง จากสองเป็นสามรวดเดียว จนทงเฮต้องรู้สึกเสียววาบตรงช่วงท้อง เขาจิกเล็บลงกับวงแขนแกร่งจนเป็นรอยแดง

“อีก! เจ็บ....ไม่เอาแล้ว.....”

นตัวเล็กหลับตาแน่น เมื่อนิ้วเรียวทั้งสามเริ่มขยับเข้าออกถี่ๆแล้วเพิ่มจังหวะให้เร็วขึ้น ซีวอนเห็นดังนั้นก็อดที่จะนึกสงสารไม่ได้ เขาโน้มตัวลงไปประทับจูบเบาๆที่เปลือตาอีกฝ่ายที่เริ่มจะมีน้ำตาใสๆไหลลงมา

“ขอโทษ เจ็บหรอ?”

ซีวอนเอ่ยเสียงออกมาอย่างอ่อนโยน จนทงเฮรู้สึกผ่อนคลาย.....ถึงแม้จะยังเจ็บอยู่ แต่เขาก็รู้สึกดีกว่าตอนแรก.....แขนเล็กขึ้นโอบรอบคอร่างสูงอีกครั้ง

“อื้อ”

“ให้หยุดไหม?” ถึงแม้ซีวอนอยากจะทำมากกว่านี้ แต่เขาก็ไม่อยากจะทำให้ทงเฮเจ็บ.....เขายอมเก็บกดไปช่วยตัวเองดีกว่าเห็นทงเฮเจ็บและร้องไห้แบบนี้

“ม....ไม่เอา” ทงเฮเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา แล้วซุกหน้าลงกับซอกคอของคนร่างสูง

“..........” ซีวอนยิ้มน้อยๆแล้วหอมแก้มนิ่มๆของอีกคนอย่างแผ่วเบา “งั้นจะค่อยๆทำนะ”

 “อื้อ อย่าทำเค๊าเจ็บนะ” ทงเฮแกล้งทำเสียงออดอ้อน ไม่นานทงเฮก็ขบเม้มริมฝีปากแล้วถ่างขาออกกว้างๆ ให้นิ้วทั้งสามขยับได้สะดวกขึ้นแล้วเข้ามาได้ลึกกว่าเดิม

“อื้ม....”

ซีวอนชักนิ้วเข้าออกถี่ๆ ก่อนจะถอนออกแล้วสอดแก่นกายใหญ่ของเขาตัวเองเข้าไปในช่องทางอุ่นจนสุดความยาว ทงเฮสะดุ้งตัวน้อยๆ ตอดรักแก่นกายใหญ่ของคนร่างสูงพร้อมกับขบกรามแน่น แล้วจิกเท้าเกร็งลงกับผ้าปูเตียง พลางปล่อยน้ำหยาดสีขาวขุ่นออกมาจนเปรอะเปื้อนไปทั่ว

“เจ็บ....!!”

ดวงตาคู่สวยที่มักจะแสดงความซุกซนแบบเด็กๆออกมา กลับมีหยดน้ำใสไหลรินลงมาแทนเมื่อรู้สึกได้ถึงความเจ็บตรงช่องทางเข้า....ถึงจะเจ็บแต่ก็ทำให้เขาสุขสมในขณะเดียวกัน

ซีวอนประทับจูบแล้วเลียน้ำตาใสๆนั้นอย่างอ่อนโยน ก่อนจะค้างแก่นกายใหญ่ไว้เพื่อให้ช่องทางที่คับแคบคุ้นชินกับสิ่งแปลกปลอมที่สอดเข้าไปใหม่

“ซีวอน....ทำต่อเถอะ....ไม่ต้องอ่อนโยนแล้วก็ได้”

ทงเฮปรือตาเล็กน้อยแล้วคลี่ยิ้มให้อีกคน ก่อนจะประคองใบหน้าหล่อไว้แล้วกดจูบลงอย่างแผ่วเบาที่ริมฝีปากหนา

“แต่.....”

“ไม่เป็นไรหรอก”

ทันทีที่ทงเฮพูดจบ ซีวอนก็ขยับแก่นกายเข้าออกถี่ๆ จนทงเฮปรับตัวแทบไม่ทัน ปลายนิ้วเรียวจิกและขีดข่วนไปที่แผ่นหลังของคนร่างสูงจนเกิดเป็นรอยแดงจนทั่ว

“อ๊า.....ทงเฮ”

ซีวอนครางออกมาเมื่อช่องทางเข้าสีหวานตอดรัดแก่นกายหนักขึ้นจนเขาขยับแทบไม่ได้

“อ๊ะ!อ๊ะ!อ๊ะ! ซีวอนเจ็บ.....อื้อ”

ทงเฮกระเซ่าเสียงหวานข้างๆหูของซีวอน แล้วขยับสะโพกสวนกับแก่นกายที่ถูกกระแทกกระทั้นเข้ามาของซีวอนอย่างดุดัน

“อ๊า แน่นดีจัง”

ซีวอนยึดสะโพกเล็กไว้ ก่อนจะถอนแก่นกายใหญ่ของตัวเองออกแล้วกระแทกเข้าไปแรงๆอีกครั้ง จนช่องทางเข้าเริ่มมีอาการฉีกขาด แล้วเริ่มมีเลือดสีแดงเข้มไหลออกมาจากบาดแผล ทั้งยังมีกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้มไปทั่วห้องลอยมากระทบกับจมูกอีกต่างหาก

“ฮึก ฮือ.....เจ็บ! อ๊า!”

น้ำตาใสๆเริ่มไหลลงมาอีกครั้ง แต่คราวนี้สติของซีวอนหลุดลอยไปไกลเกินกว่าที่จะได้ยินเสียงของทงเฮแล้ว เขายังคงกระแทกแก่นกายเข้าออกถี่ๆ จนเกิดเป็นเสียงของเนื้อกระทบกันและเสียงครางอย่าสุขสมของทั้งคู่ดังลั่นห้อง

“อือ จะถึงแล้ว”

“อ๊า...!!~”

ซีวอนขยับแก่นกายอย่างรุนแรงเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะกระตุกเกร็งแล้วปล่อยน้ำรักออกมาจนเต็มช่องทางเข้า ทำให้น้ำสีขาวขุ่นคละเคล้าไปกับเลือดจนเลอะเปรอะเปื้อนเป็นแดงอ่อนๆไปหมด

ส่วนทงเฮก็ปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นออกมาอีกครั้งเช่นกัน ก่อนที่ทั้งคู่จะล้มลงไปนอนด้วยความเหนื่อยหอบหลังจากเสร็จกิจกรรมที่แสนยาวนาน

“อื้อ....ซีวอนเอาออกเถอะ....เจ็บ” ทงเฮสะกิดอีกคนเบาๆ

“อยากค้างเอาไว้จัง”

ซีวอนเผลอหลุดปากออกมา จนคนตัวเล็กต้องถลึงตามองใส่อย่างดุๆ .......สิงโตเจ้าป่าที่โหดเถื่อนอย่างเขาเลยต้องกลายเป็นสิงโตน้อยๆที่แสนจะเชื่องของทงเฮไปเลยซะงั้น

เขาถอนแก่นกายออก ก่อนจะล้มตัวนอนลงข้างๆอย่างหมดแรง เปลือกตาคมปิดลงช้าๆ.....แต่ไม่นานก็ต้องปรือตาขึ้น เมื่อสัมผัสได้ถึงอุ่นไอของอีกคน


ใช่.............ทงเฮกำลังกอดเขาอยู่........

 

“อุ่น~ คิคิ”

คนตัวเล็กที่นอนอยู่ข้างๆ ซุกหน้าลงกับอกแกร่งแล้วทำจมูกฟุดฟิดเบาๆ อย่างทะเล้น

“นั่นสินะ อุ่นจัง”

ซีวอนหันมากอดคนตัวเล็กของเขาไว้อย่างแนบแน่น แล้วก้มหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่มของทงเฮ

“ดูสิ! เลือดออกเลย เจ็บด้วย.....” ทงเฮจิ้มแผ่นอกแกร่งเบาๆ

“โอ๋เอ๋ๆๆ หายเจ็บแล้วนะครับ เพี้ยงๆ!”

ซีวอนพูดทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่.....เพราะตอนนี้เขาเหนื่อยและง่วงเหลือเกิน....แต่ก็ไม่วายแอบฟัดแก้มคนตัวเล็กไปฟอดใหญ่ซะงั้น

“คิคิ นอนได้แล้วเจ้าซิมบ้า พรุ่งนี้อย่าลืมมาดูแลเค๊าด้วยล่ะ”

ทงเฮหัวเราะชอบใจ ก่อนจะจุ๊บปากหนาเบาๆ แล้วดึงมาห่มมาคลุมร่างของทั้งสองที่กำลังกอดกันกลมดิ๊กอย่างมีความสุข

 

 

 

(แถมท้าย)

 

“ถ้าเกิดว่าฉันเป็นคนธรรมดา ไม่ได้หล่อ ไม่ได้รวย ไม่ได้เป็นเจ้าชาย นายจะยังรักฉันอยู่ไหม?”

“ถามอะไรบ้าๆ”

“ก็ฉันอยากรู้นี่น่า”

“ฉันรักที่นายเป็นนาย.....เพราะนายเป็น ชเว ซีวอน ฉันเลยรัก ต่อให้นายเป็นคนจน ไม่หล่อ ไม่รวย เป็นหนี้ หรือจะเป็นอะไรก็ตาม ฉันก็ยังจะรักนายแบบนี้ตลอดไปเลยยยย เลิกคิดมากได้แล้วน่า!”

“ทงเฮ ฉันรักนาย”

ซีวอนสวมกอดคนร่างเล็กแน่น ซึ่งคนร่างเล็กก็ได้แต่หน้าแดงราวกับมะเขือเทศสุก......ทงเฮซุกหน้าลงกับอกกว้าง แล้วสูดกลิ่นกายจากอีกฝ่าย รับสัมผัสอบอุ่นและอ่อนโยน

ก่อนที่จะเขย่งขากระซิบข้างๆใบหูของซีวอนอย่างแผ่วเบาด้วยรอยยิ้ม.....

“ฉันก็รักนาย ซีวอน.....”

 
 
>>>ฝากอ่านคู่นี้กันด้วยนะค่ะ >< คือว่าความจริงแล้วฟิคนี้เป็นฟิคแบบอารมณ์ชั่ววูบ อยากเขียนคู่นี้เฉยๆๆ พล็อตเรื่องก็เลยไม่ซับซ้อนมากเท่าไหร่ แต่คู่นี้เขาน่ารักกันจริงๆนะค่ะ เราล่ะติดจริงจังเลยคู่นี้
ต้องลองไปหาโมเมนมาดูนะ ฟินอย่าบอกใครเชียว เจ้าซิมจอมหื่น กะ นีโม่แสนซน อิ๊วๆๆ -//- น่ารักเกินเหตุอ่า......ไว้เราจะมาเขียนให้อ่านกันบ่อยๆนะค่ะ
 
อ่านกันเยอะๆๆนะ คนอ่านอยากได้กำลังใจ ปิ๊งๆ 5555


edit @ 23 Feb 2013 09:07:06 by beaujs13

Comment

Comment:

Tweet

น่ารักกกกกก เราฟิน ><
แต่ฉากเอ็นซีดุเดือดไปหน่อยนะ สงสารด๊อง แต่เราก็ชอบอยู่ดี 555
ขอบคุณที่แต่งค่า ^^

#1 By PoLo (125.24.120.130) on 2013-07-13 22:59